Την επέτειο της 28ης Απριλίου 1944 τιμά η Λαϊκή Συσπείρωση Δάφνης – Υμηττού, αναφερόμενη στη μάχη του ΕΛΑΣ Υμηττού απέναντι στις γερμανικές δυνάμεις κατοχής και τους συνεργάτες τους, καθώς και τη θυσία των τριών ΕΠΟΝιτών.
Φέτος συμπληρώνονται 82 χρόνια από την ηρωική μάχη και τη θυσία των Δημήτρη Αυγέρη, 18 ετών, διμοιρίτη του 2ου Λόχου του ΕΛΑΣ Υμηττού και ιδρυτικού μέλους της ΕΠΟΝ Υμηττού, Κώστα Φολτόπουλου, 17 ετών, και Θάνου Κιοκμενίδη, επίσης 17 ετών, μαχητών του ίδιου λόχου.
Η ανάρτηση της δημοτικής παράταξης συνδέει την επέτειο με τη μνήμη των 200 εκτελεσμένων της Καισαριανής, υπογραμμίζοντας τον αγώνα όσων «έδωσαν τη ζωή τους αλύγιστοι, με το κεφάλι ψηλά», με πίστη σε έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση.
Όπως επισημαίνεται, πρόκειται για ένα διαρκές μήνυμα μνήμης αλλά και συνέχισης του αγώνα.
Η ανάρτηση της Λαϊκής Συσπείρωσης
Το χρονικό της μάχης στις 28 Απριλίου 1944 στην οδό Αγραίων (από την μπροσούρα «Εμπρός επονίτες!..» – ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ).
Η μάχη διεξήχθη σε ένα μικρό σπίτι στην Αθήνα, στα σύνορα Υμηττού και Γούβας στην οδό Αγραίων. Το σπιτάκι αυτό έμελλε να μείνει ένα άσβεστο μνημείο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, γνωστό ως το «Κάστρο του Υμηττού».
Δεν είχε ακόμα καλοξημερώσει και η συνοικία αναστατώθηκε από την τρομερή είδηση: «Ήρθανε οι γερμανοί και τσολιάδες! Μας κάνουν μπλόκο».
Από στόμα σε στόμα, από σπίτι σε σπίτι το φοβερό μαντάτο απλώσε σε όλη τη γειτονιά.
Έκλεισαν οι γυναίκες με βία τα παραθύρια και οι άντρες μαζεύτηκαν στη γωνιά καρτερώντας με παγωμένη την ψυχή το πρόσταγμα του θανάτου τους… Μα οι επιδρομείς είχαν άλλο σκοπό. Έστησαν τα πολυβόλα τους στο ύψωμα. Έπιασαν τους γύρω δρόμους και βάδιζαν απ’όλες τις μεριές προς το σπίτι που βρίσκονταν τα τρία παιδιά. Σε λίγο το προδομένο σπίτι βρέθηκε κυκλωμένο και από το ύψωμα ακούστηκε η φωνή ενός αξιωματικού των τσολιάδων.
«Παραδοθείτε τομάρια γιατί διαφορετικά θα σας κάψουμε».
Μια κρύα ανατριχίλα πέρασε τη γειτονιά. Ένιωσε τι θα γινόταν και βόγγηξε σύσσωμη. «Πάνε τα παιδιά μας», είπαν οι γριές και σταυροκοπήθηκαν. «Θα τα πιάσουν ζωντανά και τότε αλίμονο», είπαν οι γέροι και ζάρωσαν πιο πολύ στην άκρη τους.
Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα, λίγες στιγμές αγωνίας και ύστερα ακούστηκε από μέσα η απάντηση. Ήτανε μία ριπή με αυτόματο.
Λύσαξαν οι γερμανοτσολιάδες και χύμηξαν πάνω στο σπίτι – φρούριο.
Η μάχη άρχισε.
Η ώρα δεν ήτανε 8. Έριχναν οι διακόσιοι πολιορκητές βροχή το καυτό σίδηρο πάνω στο σπίτι με τους όλμους και τα πολυβόλα τους, και από μέσα τους απαντούσαν οι τρείς υπερασπιστές του με τις χειροβομβίδες και τα λίγα όπλα που κρατούσαν στα χέρια τους. Κάθε προσπάθεια που έκαναν οι επιδρομείς για να πλησιάσουν πνιγότανε στο αίμα. Άγρια και τρομερή συνεχιζόταν η μάχη ως την ώρα που ο ένας ήρωας, ο Φολτόπουλος, χτυπήθηκε και έγειρε νεκρός στο πάτωμα. Χτυπόυσαν οι δυο λεβέντες με ακόμα μεγαλύτερο μίσος.
Το ζεστό αίμα του συντρόφου τους πούτρεχε δίπλα τους, τους άναψε ακόμα περισσότερο τη φλόγα της αντίστασης τους. Οι όλμοι τρύπησαν τους τοίχους του σπιτιού και το πάτωμα πήρε φωτιά, μα οι επονίτες ακόμα πολεμούσαν. Και όταν είδανε πως τα πυρομαχικά τους πλησιάζουν στο τέλος, έπιασε ο ένας τη γωνιά για να καταστρέψει τον οπλισμό και ο άλλος συνέχιζε τη μάχη.
Σε λίγο έπεσε και ο Κιοκμενίδης.
Και έμεινε μόνος μέσα στις φλόγες που τον ζώσαν από παντού, ο Αυγέρης, για να πολεμήσει με διακόσια θεριά. Δεν κιότεψε. Συνέχισε να ρίχνει. Τραυματίστηκε μα πάλι η μάχη δεν σταμάτησε.
Πέρασε το μεσημέρι και το σπίτι – κάστρο εξακολουθούσε να αντιστέκεται. Κατά τις τρείς και μισή το απόγευμα, ύστερα από 9 ώρες μάχη, οι γυναίκες τις γειτονιάς, που παρακολουθούσαν μέσα από τις γρίλιες τη γιγαντομαχία, είδαν να βγαίνει τρικλίζοντας ο Δημήτρης. Και άκουσαν μέσα στο χαλασμό τη βροντερή φωνή του που φώναζε στους φασίστες:
«ΣΑΣ ΝΙΚΗΣΑΜΕ ΤΕΡΑΤΑ!…». Κάτι ακόμα θέλησε να φωνάξει μα δεν πρόλαβε. Μια ριπή τον έριξε κάτω.
Το σπίτι σίγησε…
Έτρεξαν τότε οι Γερμανοί για να μετρήσουν τους σκοτωμένους και να πιάσουν αιχμαλώτους που τους υπολόγιζαν σε κάμποσες δεκάδες. Μα σαν βρέθηκαν μπροστά στα τρία νεκρά παιδιά, έσκυψαν το κεφάλι αμίλητοι. Φόρτωσαν γρήγορα στα αυτοκίνητα τα πτώματα των παιδιών και τα δικά τους κουφάρια κι έφυγαν. Έφυγαν νικημένοι, για πάντα ντροπιασμένοι.
Ειδήσεις από τον Δήμο Δάφνης – Υμηττού στο Notiosorizontas.gr
Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook
