Γράφει ο ∆ημήτριος Γ. Σουλιώτης
Παρακολούθησα µε ιδιαίτερη προσοχή στο κανάλι της Βουλής τις οµιλίες των εµπλεκόµενων νεοδηµοκρατών πολιτικών στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Όλοι υποστήριξαν ότι είναι αθώοι και ότι το µόνο που έκαναν ήταν να «µεσολαβήσουν» προς επίσπευση των διαδικασιών, ώστε οι ταλαιπωρούµενοι από τη γραφειοκρατία πολίτες που ζήτησαν τη βοήθειά τους, να βρουν το δίκιο τους…
Και εδώ αρχίζουν τα κρίσιµα ερωτήµατα: Γιατί οι συγκεκριµένοι πολίτες να τίθενται σε ευνοϊκότερη µοίρα έναντι των άλλων, που δεν έχουν τις κατάλληλες γνωριµίες; ∆ιερεύνησαν οι εµπλεκόµενοι πολιτικοί το δίκιο ή µη των αιτηµάτων των πολιτών; Λειτούργησαν στο πεδίο της φιλανθρωπίας ή ιδιοτελών σχέσεων αλληλεξάρτησης;
Το επιχείρηµα όµως ότι οι βουλευτές προσπάθησαν να εξυπηρετήσουν τους ψηφοφόρους τους είναι προσβλητικό για το ίδιο το βουλευτικό αξίωµα. Ο βουλευτής δεν συνδιαλέγεται µε τον πολίτη σε προσωπικό επίπεδο, αλλά για να αντιµετωπίσει ένα γενικότερο πρόβληµα στη λειτουργία του κράτους και της δηµοκρατίας. Αν από τα παράπονα και τις καταγγελίες του πολίτη διαπιστώσει ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά, τότε ασκεί κοινοβουλευτικό έλεγχο και για να δικαιωθεί ο πολίτης και για να εξαλειφθεί το πρόβληµα. ∆εν κάνει τηλεφωνήµατα ως µεσίτης – νταραβεριτζής, προσβλέποντας σε ψήφους. Αυτούς τους εξασφαλίζει από τη διάφανη κοινοβουλευτική λειτουργία του και όχι από κρυφές συναλλαγές…
Ο πατέρας του σηµερινού πρωθυπουργοί σε σχολιασµό του για το θέµα του ρουσφετιού υποστηρίζει και τα ακόλουθα: «Κάναµε ρουσφέτια, δεν υπάρχει καµία αµφιβολία… Εγώ ας πούµε το 1951 έκανα τα περισσότερα ρουσφέτια, διότι εκείνη την εποχή εγώ έγραφα του νόµους (…). ∆ιόριζα όσους ήθελα… Είναι παρεξηγηµένη έννοια το ρουσφέτι. Γιατί όταν βοηθάς έναν ταλαίπωρο να βρει το δίκιο του, γιατί κάνεις κακό; ∆εν το καταλαβαίνω». («Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης µε δικά του λόγια», Αλ. Παπαχελάς, εκδόσεις Παπαδόπουλος).
Σ’ αυτές τις απόψεις θεωρώ ότι κρύβεται αλαζονεία, κυνισµός, ναρκισσισµός… Ίσως η µη κατανόηση της παράνοµης ενέργειάς του από τον πρώην πρωθυπουργό να οφείλεται στο γεγονός της θεώρησης του κράτους και των κρατικών πόρων ως δικού του φέουδου. Την ίδια ακριβώς επιχειρηµατολογία περί «ταλαίπωρων – ταλαιπωρηµένων» πολιτών χρησιµοποίησαν στη Βουλή και οι εµπλεκόµενοι στο σκάνδαλο βουλευτές. Όµως τελικά η φιλανθρωπία των ρουσφετολόγων είναι υποκριτική, γιατί δεν χρησιµοποιούν δικούς τους πόρους, δεν αναλαµβάνουν το κόστος των ενεργειών τους, είναι γενναιόδωροι µε ξένα κόλυβα και το χειρότερο περιµένουν την αντιπαροχή της ψήφου των ευεργετηθέντων «αναξιοπαθούντων» …
Σε αντίθεση µε την προσπάθεια των εµπλεκόµενων νεοδηµοκρατών βουλευτών να υποβαθµίσουν το τεράστιο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και να το συνδέσουν µε το «αθώο ρουσφέτι», η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στη συνέντευξή της στον Παύλο Τσίµα στο Φόρουµ των ∆ελφών υποστηρίζει τα ακόλουθα: «Ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ακρωνύµιο διαφθοράς, νεποτισµού και πελατειακών σχέσεων…
Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ βλέπουµε διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη, ανταλλαγή – εµπορία επιρροής (trade influence), που είναι εγκλήµατα και στην Ελληνική και στην Ευρωπαϊκή έννοµη τάξη». Από τη συγκεκριµένη θέση της Κοβέσι, αντιλαµβανόµαστε ότι αυτή βλέπει τις παραβάσεις ως ενιαίο σύνολο και όχι αποσπασµατικά και αποδίδει στο «αθώο ρουσφέτι» των νεοδηµοκρατών πολιτικών την ίδια βαρύτητα µε τα άλλα εγκλήµατα (διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη). Και µέσω αυτής της θέσης καταλήγει στο συµπέρασµα ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργούσε εγκληµατική οργάνωση µε ιεραρχική δοµή. Θεωρώ ότι τη συγκεκριµένη νοµική εκδοχή έχουν και οι Έλληνες εισαγγελείς της οµάδας της που διερευνούν το σκάνδαλο και αυτός είναι προφανώς ο λόγος που οι Ελληνικές Αρχές δεν επιθυµούν την ανανέωση της θητείας τους.
Χρειάζονται απεγνωσµένα δικαστές τύπου Ντογιάκου, Ζήση, Αδειλίνη, Κλάππα, τελευταία και Τζαβέλλα, οι οποίοι θα «αλληθωρίζουν» προς τη δική τους θέση περί «αθώας διαµεσολάβησης» προς εξυπηρέτηση ταλαίπωρων πολιτών…
Στο πλαίσιο της εξέτασης της πολιτικής δράσης του ρουσφετολόγου βουλευτή, που θα εντάσσαµε άραγε την κοινωνική δραστηριότητά του ως νονού και κουµπάρου; Ίσως και εδώ, εκτός του νεποτισµού και ο δόκιµος όρος «ανταλλαγή – εµπορία επιρροής (trade influence)» που χρησιµοποίησε η Κοβέσι να δίνει µια απάντηση…
Αξίζει επίσης να επισηµανθεί ότι τα βαφτιστήρια της πολιτικής δυναστείας που µας κυβερνά ξεπερνούν τις 3500 (πληροφορία από δήλωση της Μαρίκας Μητσοτάκη). Ίσως αυτά τα βαφτιστήρια και ο κύκλος τους (απόγονοι, συγγενείς, φίλοι) να αποτελούν τον πολιτικό κορµό της δυναστείας… Μήπως όµως ο ευφυής ορισµός της ελληνικής ιδιαιτερότητας, του ρουσφετιού ως ανταλλαγή – εµπορία επιρροής (trade influence) έχει κάποια σχέση και µε την κληρονοµιά της έδρας του βουλευτή από στενό συγγενή του; Και παραπέρα µήπως και η τοποθέτηση στα κρίσιµα κέντρα εξουσίας ως επικεφαλής θεσµών (Τράπεζα της Ελλάδος, ηγεσίες ∆ικαιοσύνης, Ενόπλων ∆υνάµεων, κ.τ.λ.) µε αποκλειστική απόφαση του πρωθυπουργού, εντάσσεται στο πεδίο της ανταλλαγής – εµπορίας επιρροής; Σε τοποθετώ τώρα στη θέση ασκώντας τη δική µου επιρροή και αναµένω από σένα να ασκήσεις τη δική σου επιρροή ως θεσµικός παράγοντας υπέρ εµού και του Κόµµατός µου, όταν χρειαστεί… Υπάρχει όµως και η παράκαµψη του ΑΣΕΠ, µέσω της ιδιωτικοποίησης του ρουσφετιού.
Συγκεκριµένα πλήθος εργασιών του ∆ηµοσίου ανατίθενται (outsourcing) σε εταιρίες – συµβούλους, συνήθως µε απευθείας ανάθεση. Σου αναθέτω τη δουλειά, αλλά πάρε και µερικούς δικούς µας… Αλλά και τα παιδιά της «Οµάδας Αλήθειας», η µισθοδοσία των οποίων για λόγους µείωσης των δαπανών µεταφέρθηκε από το Κόµµα σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, εµπίπτουν στην περίπτωση της ανταλλαγής – εµπορίας επιρροής. Και γράφοντας όλα τα παραπάνω σκέφτοµαι ότι ο πρωθυπουργός δεν είχε ψηφίσει για πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, γιατί τον είχε συνδέσει µε το ρουσφέτι και το πελατειακό κράτος… Και εγώ τότε τον είχα πιστέψει…
Γενικά στο πεδίο των σχέσεων πολιτικού και πολίτη ο ρουσφετολογικός τρόπος σκέψης και δράσης εµποδίζει τη συνείδηση του ατόµου ν’ ανοίξει και να χειραφετηθεί έναντι του συνόλου, ακρωτηριάζοντας ταυτόχρονα την ευθύνη και το αίσθηµα δικαίου και ως συνέπεια αυτού συντελεί στη διαµόρφωση ατόµων µε ήθος πονηρό, πλάγιο και δουλοπρεπές. Το πελατειακό κράτος µε βασικό εργαλείο του το ρουσφέτι, αποτελεί την άλλη όψη του νοµίσµατος της µεθοδικής θεσµικής εξάλειψης κάθε κριτικής αποτίµησης και αξιολόγησης και µε πιο απλά λόγια της κατάργησης κάθε δυνατότητας να ξεχωρίσει ο ικανός από τον ανίκανο, ο εργατικός από το φυγόπονο, ο συνεπής από τον µπαγαµπόντη, ο αξιοπρεπής από τον πουληµένο, ο ευφυής από τον εξυπνάκια.
Αν όµως η ανταλλαγή – εµπορία επιρροής (trade influence) είναι το µέσον για τη µακροχρόνια εξουσιαστική δυναµική της Ν∆ και της πολιτικής κυριαρχίας της, τι µπορούµε να κάνουµε για να διορθωθούν τα πράγµατα;
Ίσως οι κυβερνήσεις συνεργασίας περισσότερων Κοµµάτων, που προτείνει ο ευφυής Ευάγγελος Βενιζέλος, να είναι µια κάποια λύση… Τουλάχιστον το «trade influence» της Κοβέσι, αντί για το ανατολίτικο «ρουσφέτι», µας αποµάκρυνε περιστασιακά από την Ανατολή και µας έκανε περισσότερο Ευρωπαίους…
