Ας δούμε πώς οι Πράξεις των Αποστόλων -εκτός από την συγκλονιστική κοινοκτημοσύνη των πρώτων χριστιανών, που είχαν «άπαντα κοινά»- διδάσκουν και τη Δημοκρατία:
Όταν στην πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων υπήρξε ανάγκη ανθρώπων που θα αναλάμβαναν το διακόνημα (υπηρεσία) της φιλανθρωπίας (οι Επτά Διάκονοι), οι Aπόστολοι «δέν ὑπέδειξαν αὐτοί (δικτατορικά) τά πρόσωπα, ἀλλά ὣρισαν μόνο τά ἀναγκαῖα προσόντα τους (“πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καί σοφίας”· φορεῖς Χάριτος, ἀλλά καί γνώσεως δηλαδή). Αὐτός εἶναι ὁ μόνος χριστιανικά-ὀρθόδοξα δεκτός τρόπος ἀναδείξεως τῶν “διακόνων” τοῦ Λαοῦ, ἡ ἐκλογή (ἢ ἡ κλήρωση, Πράξ. 1,26). Ἡ ἐκλογή ἒγινε ἀπό τόν ἲδιο τόν Λαό. (…) Τούς “Ἑπτά” ἐξέλεξαν ἐκεῖνοι, πού θά ἐδέχοντο τήν διακονία-ὑπουργία τους» (π. Γ. Μεταλληνός, ΟΙ «ΕΠΤΑ» ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΚΑΙ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΝΙΑ).
Ομοίως, όταν ετέθη το θεμελιώδες ζήτημα της θέσης των διατάξεων του μωσαϊκού νόμου στη ζωή των χριστιανών, η Εκκλησία το 49 μ.Χ. έλαβε απόφαση μετά από γενική συνέλευση των αποστόλων και των πρεσβυτέρων, στην οποία όλοι έλαβαν τον λόγο ως ίσοι (Πράξεις, κεφ. 15), εγκαινιάζοντας το συνοδικό σύστημα της Εκκλησίας.
Το Ευαγγέλιο δεν είναι πολιτικό κείμενο, αλλά πνευματικό. Στοχεύει στην τελειοποίηση του ανθρώπου, δηλαδή την ένωσή του με τον Θεό εν Χριστώ. Όμως, όταν ο άνθρωπος βαδίζει στο δρόμο που το Ευαγγέλιο διδάσκει, είναι ο καταλληλότερος διαχειριστής των πολιτικών και κοινωνικών υποθέσεων. Αν κάποιος διαφωνεί, είναι συγχωρημένος (δηλαδή «χωράει» κι εκείνος στην αγάπη μας, «συν-χωρείται») – όμως αμφιβάλλω αν θα βρει κάποια άλλη βάση πολιτικών αρχών, ωφελιμότερη για τον άνθρωπο από το Ευαγγέλιο.
Ας δούμε ως παράδειγμα εφαρμογής των ευαγγελικών αρχών στην κοινωνία, πώς συμπεριφέρθηκαν ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (από τους Τρεις Ιεράρχες). Όχι μόνον επιστράτευσαν όλες τις δυνάμεις τους για να βοηθήσουν τους φτωχούς και αδυνάτους, αλλά και κατήγγειλαν την κοινωνική αδικία όπου κι αν βρισκόταν, σε όσο ψηλά κλιμάκια της κοινωνίας, του κράτους, ακόμη και της ίδιας της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και συγκρούστηκαν με την εξουσία της εποχής τους, ο δε Χρυσόστομος πέθανε στο δρόμο προς τη δεύτερη εξορία του, αφού οι στρατιώτες είχαν πάρει εντολή από το αυτοκρατορικό παλάτι να μην τον αφήσουν να φτάσει ζωντανός.
Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι και οι Τρεις Ιεράρχες, καθώς επίσης και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης και άλλοι Πατέρες της Εκκλησίας, καταδίκασαν κατ’ επανάληψιν τον δανεισμό με τόκο – μάλιστα ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Γρηγόριος έγραψαν ειδικό έργο ο καθένας κατά των «τοκιζόντων».
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον περίφημο Λόγο 37 (ΛΖ΄), επιχειρηματολογεί υπέρ της ισοτιμίας της γυναίκας με τον άνδρα, παραθέτοντας αποκλειστικά από την Αγία Γραφή. Και βροντοφωνάζει: «Δε δέχομαι αυτή τη νομοθεσία, δεν επαινώ τη συνήθεια. Οι νομοθέτες ήταν άνδρες, γι’ αυτό η νομοθεσία είναι κατά των γυναικών».
Η φράση αυτή, εκτός από το προφανές (την υπεράσπιση των γυναικών), έχει και τεράστια πολιτική και κοινωνική σημασία: δηλώνει ότι η νομοθεσία δεν είναι κάτι δοσμένο από το Θεό (όπως πίστευαν οι άνθρωποι στη δυτική Ευρώπη ακόμη και στο Μεσαίωνα, δηλαδή χίλια χρόνια μετά τον άγιο Γρηγόριο), αλλά είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, εξαρτώμενο από τις απόψεις του νομοθέτη και από τις συνθήκες της εποχής.
Εκτός αυτού όμως, θέτει και θέμα εγκυρότητας του νόμου, ο οποίος θα πρέπει να θεωρείται άκυρος, αν δεν είναι σύμφωνος με κάποιες άλλες βασικές αρχές, ανώτερες από τους νόμους. Σήμερα θα λέγαμε ότι ο άγιος έθεσε θέμα συνταγματικότητας του νόμου. Ο άγιος Γρηγόριος δεν είχε υπόψιν αυτό που λέμε «Σύνταγμα», αλλά κάτι που, γι’ αυτόν, αποτελούσε την απαραίτητη βάση της αληθινής δικαιοσύνης: το Ευαγγέλιο.
Σε παρόμοια βάση ο άγιος Φώτιος ο Μέγας, το 861 μ.Χ., αποστέλλει στον νεοφώτιστο χριστιανό ηγεμόνα της Βουλγαρίας Βόγορι παραινετική επιστολή, διαχρονικό μνημείο πολιτικής σκέψης, σοφίας και ήθους, που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία και να είναι τοιχοκολλημένη στην αίθουσα της Βουλής, όχι μόνον της Ελλάδας, αλλά κάθε χώρας της Ευρώπης και ολόκληρου του πλανήτη.
Προτάσεις για τα επιμέρους ζητήματα και προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μας και το λαό μας (την Παιδεία, την Υγεία, την Οικονομία, την Άμυνα, την Εξωτερική Πολιτική, το Δημογραφικό και όλα) η ΝΙΚΗ έχει καταθέσει κατ’ επανάληψιν στη Βουλή και μπορεί ο ενδιαφερόμενος να τις αναζητήσει στις ιστοσελίδες της: https://nikh.gr και https://www.youtube.com/c/NIKH-Greece.
Το ερώτημα είναι ποια εγγύηση έχει ο ελληνικός λαός ότι, αν μας ψηφίσει, θα διαχειριστούμε τις υποθέσεις του κράτους με εντιμότητα, δικαιοσύνη και ανιδιοτέλεια, και ποιο κίνητρο έχουμε να το κάνουμε αυτό, αντί να φροντίσουμε να γεμίσουμε τις τσέπες μας και να κοιτάξουμε τον εαυτό μας, όπως δυστυχώς βλέπουμε να συμβαίνει γύρω μας. Η εγγύηση και το κίνητρο για όλα αυτά είναι ακριβώς η πίστη στο Χριστό και η αποδοχή όλων των παραπάνω ως βασικών πολιτικών αρχών μας.
Το άλλο ερώτημα είναι αν ο ελληνικός λαός πιστεύει στη δική του δύναμη, ώστε να τολμήσει να φέρει στην εξουσία μια κυβέρνηση με πολιτικούς έντιμους, αδιάφθορους και ανιδιοτελείς. Αν θα τολμήσει να ρίξει το καθεστώς της διαφθοράς, της ανιδιοτέλειας και της αναξιοκρατίας, που πολλούς τους εξυπηρετεί (κακά τα ψέματα), αλλά έχει διαλύσει τη χώρα και την κοινωνία. Εμείς τολμήσαμε, με τη δύναμη του Θεού υψώσαμε τη σημαία για χάρη του λαού μας και προχωράμε. Εσύ θα τολμήσεις; Ψάξε, μελέτησε, μάθε τι κάνει η ΝΙΚΗ καθημερινά στη Βουλή και απλώς πράξε κατά συνείδησιν. Για να συμβαδίσει μια μέρα η Ανάσταση του Χριστού με την Ανάσταση της πατρίδας μας.
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
