Συνέντευξη Λουκία Χρυσοβιτσάνου
Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΝΟΤΙΟΣ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ – 06/05/2026
Η πρόεδρος του ΔΥΑΜΕΑ, Σύλβια Αντώναρου, μιλά για τη μάχη της με τη νόσο Bell, την επιστροφή στη ζωή και το όραμά της για μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς
Μερικές φορές οι άνθρωποι, στην πορεία της ζωής τους, χρειάζεται να κάνουν βήματα πίσω, για να βρεθούν, μετέπειτα, με φόρα, πολλά περισσότερα, βήματα μπροστά. Όχι πάντα εκούσια ή προγραμματισμένα. Όχι πάντα στην κατάλληλη -κατά την κρίση τους- στιγμή, και σίγουρα όχι πάντα ανώδυνα ή με εγγυημένα αποτελέσματα.
Αυτή ακριβώς τη συνθήκη βίωσε, χρόνια πίσω και πριν ακόμα κλείσει τα τριάντα της χρόνια, στο απόγειο της ζωής και της καριέρας της, η Σύλβια Αντώναρου, Πρόεδρος σήμερα του Σωματείου ΔΥΑΜΕΑ (Δεν Υπάρχουν Άνθρωποι με Ειδικές Ανάγκες, Μόνο Άνθρωποι), εμβληματικό μοντέλο των 80’s με πολλές δουλειές σε Ελλάδα και Εξωτερικό και εστεμμένη με τον τίτλο της Μις Ελλάς 1988.
Η Σύλβια πριν από περίπου 23 χρόνια και έχοντας ήδη το πρώτο της παιδί, την 7χρονη τότε Κατερίνα, χτυπήθηκε από τη νόσο Bell που την καθήλωσε σε ένα κρεββάτι και σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο για μεγάλο χρονικό διάστημα: Με αφόρητους μυοσκελετικούς πόνους στο παραμορφώμένο της κορμί, επίπονες θεραπείες και με ένα δύσκολο χειρουργείο στο τέλος. Ωστόσο, αψηφώντας και διαψεύδοντας τα δυσοίωνα προγνωστικά για την αποκατάστασή της και έχοντας βαθιά πίστη στην Παναγία, στους γιατρούς της και στο πείσμα της για ζωή, όχι μόνο στάθηκε ξανά στα πόδια της αλλά μετουσιώθηκε και σε «φάρο» ελπίδας για εκατοντάδες άλλους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάθε μορφής αναπηρία.
Για όλους αυτούς τους ανθρώπους η Σύλβια από το 2017, χρονολογία που το ΔΥΑΜΕΑ πήρε την πρώτη του ανάσα, δίνει, καθημερινά ένα κομμάτι του εαυτού της, με την ανιδιοτελή προσφορά και την αγάπη της, σε ένα έργο που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο σήμερα στην κοινωνία μας, μιας και όπως και η ίδια λέει «Είμαστε όλοι εν δυνάμει ανάπηροι. Μα πάνω απ’ όλα είμαστε όλοι άνθρωποι, αρτιμελείς ή μη, ανάπηροι ή όχι, έχουμε όλοι ακριβώς τα ίδια δικαιώματα».
- Έχει περάσει καιρός από τότε που επανήλθες στην ενεργό δράση, υγιής, ύστερα από μία επίπονη και επίμονη «μάχη» με την ασθένεια Bell. Τι θυμάσαι από εκείνη την σκοτεινή περίοδο;
Εκείνη την περίοδο ήμουν στο ζενίθ της καριέρας μου. Είχα συμμετάσχει σε μεγάλες δουλειές σε Ελλάδα και Εξωτερικό, είχα διακριθεί στα καλλιστεία, είχα περπατήσει σε διεθνώς αναγνωρισμένες prêt-à-porter πασαρέλες. Όταν νόσησα και διαπίστωσα πως όλο αυτό θα έχει διάρκεια, ένιωσα μέσα μου, αυτό να με μηδενίζει. Καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο αυτών ετών, βίωσα εντάσεις, νεύρα, απομόνωση, αγωνία, άγχος. Άγχος για το τί θα συμβεί αύριο. Πώς θα μπορέσω να φροντίσω την κόρη μου, που τότε ήταν μόλις 7 ετών. Και όμως, για αυτό το παιδί πάλεψα. Γι’ αυτό το παιδί σηκώθηκα ξανά. Χρειάστηκα κατ’ οίκον νοσηλεία, αμέτρητες φυσικοθεραπείες, ειδικούς γιατρούς, νευροχειρουργούς, ορθοπεδικούς, κατ’ επανάληψη μαγνητικές τομογραφίες. Εννέα μήνες, καθηλωμένη σε ένα κρεβάτι με φάρμακα και φρικτούς πόνους. Και εκεί ο νευροχειρουργός μου, ο Χρίστος Δρόσος – ο δικός μου Χριστός, καθ’ ότι διόλου τυχαία επιλέγει να γράφει το όνομά του με «ι»- μου είπε κάτι που μου έδωσε τρομερή δύναμη και με έπεισε να συνεχίσω: «Τα δέντρα παιδί μου καίγονται από τις ρίζες τους και η δική σου ρίζα έχει ακόμα ανθούς».
- Τι αναθεώρησες και ποια μαθήματα σου έδωσε όλη αυτή η εμπειρία;
Αναθεώρησα την ίδια την ζωή! Η ζωή είναι πάρα πολύ όμορφη, πρέπει να την ζούμε σε κάθε της στιγμή. Ωραία τα πολυτελή σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα λεφτά, τα ρούχα. Όμως οι απλές στιγμές καθημερινής ευτυχίας δεν εξαγοράζονται με τίποτα. Η υγεία μας, επίσης. Τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και για κάθε τι μικρό ή μεγάλο που δίνει ουσιαστικό νόημα στη ζωή μας, αξίζει να παλεύουμε.
Καθήμενη στο καροτσάκι, συνειδητοποίησα πως ζωή μας, μπορεί να αλλάξει από τη μία στιγμή στην άλλη. Η μοίρα να μας καταστήσει, ξαφνικά, ανάπηρους. Όλους, μηδενός εξαιρουμένου. Αυτό που κατάλαβα, όμως, είναι πως όποια αναπηρία και αν έχουμε, δεν πρέπει να ντρεπόμαστε γι’ αυτήν, δεν πρέπει να κρυβόμαστε και να την κρύβουμε. Η εξωστρέφεια σε αυτές τις περιπτώσεις λυτρώνει. Η αναπηρία είναι μία μορφή ταυτότητας και τίποτα παραπάνω. Δεν μας προσδιορίζει και σίγουρα δεν καθορίζει την αξία και τον ρόλο μας στην κοινωνία.
- Βίωσες κάποιας μορφής ρατσισμού όσο ήσουν σε αυτή την κατάσταση;
Ο κόσμος δεν βλέπει με τα μάτια της ψυχής. Δεν βλέπει για να νιώσει αλλά για να κρίνει. Υπήρξαν φορές που η μητέρα μου με συμβούλευε να μη συναντώ κόσμο. Ήταν και αυτό μία ασπίδα προστασίας. Ξαφνικά οι φίλοι μου, η οικογένειά μου έβλεπαν μπροστά τους ένα παραμορφωμένο σώμα και εγώ το μόνο που εισέπραττα ήταν ένα βαρύ αίσθημα λύπησης προς το πρόσωπό μου.
- Τελικά, όμως, όχι μόνο στάθηκες ξανά στα πόδια σου, αλλά έδωσες σάρκα και οστά στο όραμά σου, το ΔΥΑΜΕΑ. Πώς προέκυψε η ονομασία του;
Το ΔΥΑΜΕΑ ήρθε το 2017. Η σύλληψή του όμως προηγήθηκε, από τα χρόνια που πάλευα ακόμα με την πάθησή μου. Βλέπεις, ο εθελοντισμός υπήρχε πάντα στην ζωή μου, πριν ακόμα νοσήσω. Αφού, λοιπόν, το δούλεψα πολύ μέσα μου και έχοντας ήδη αποκτήσει από το 2003 και το δεύτερο παιδί μου τον Αντώνη, έκανα το όραμά μου για προσφορά στους ανθρώπους, με κάθε λογής αναπηρία, και στις οικογένειες αυτών, πραγματικότητα. Θυμάμαι κάποια στιγμή είχα πει σε φιλικό μου πρόσωπο, «δεν υπάρχουν ρε παιδί μου άνθρωποι προβληματικοί και άνθρωποι φυσιολογικοί, όλοι είμαστε άνθρωποι». Τώρα αν εμένα μου λείπει ένα χέρι, εσένα σου λείπει ένα πόδι, στερείσαι όρασης ή ακοής, δεν παύουμε να είμαστε άνθρωποι, δεν αλλάζει κάτι. Δεν γράφουν στην ταυτότητά μας, π.χ. άρρεν ανάπηρο ή άρρεν ακρωτηριασμένο. Και εκεί, λοιπόν, είπα ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, παρά μόνο άνθρωποι.
- Πόσα μέλη μετράει σήμερα το ΔΥΑΜΕΑ και πώς στέκεται, πρακτικά, δίπλα τους;
Έχουμε 8.000 μέλη και όλα μάλιστα χωρίς καμία συνδρομή. Η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι αυτή που μας στηρίζει: Άνθρωποι προβεβλημένοι στα Μέσα, γνωστοί για το έργο τους στην ευρύτερη κοινωνία αλλά και απλοί εθελοντές. Όλοι βοηθούν με αυτό έχει ο καθένας. Άλλοι προσφέρουν ρούχα, άλλοι τρόφιμα, άλλοι υπηρεσίες. Μέλη και εθελοντές, πια, έχουμε γίνει ένα όλα αυτά τα χρόνια. Μαζί στα εύκολα, μαζί και στα δύσκολα. Το σημαντικό όμως είναι ότι το ΔΥΑΜΕΑ δεν έχει χρώμα ή πολιτικά πιστεύω. Όλοι χωρούν κάτω από την ομπρέλα του.
Όσον αφορά στην στήριξη που παρέχουμε στα μέλη μας, αυτή είναι πολυδιάστατη: Καταρχάς έχουμε 15 οικογένειες σε πλήρη σίτιση, μηνιαία. Κάθε εβδομάδα, Τετάρτη και Σάββατο υπάρχει τροφοδοσία των οικογενειών. Κάθε χρόνο έχουμε το πασχαλινό και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, προσφέρουμε πακέτα αγάπης, παρέχουμε οικιακό, βρεφικό και παιδικό εξοπλισμό, ρούχα, αναπηρικά αμαξίδια, όλα με χορηγίες. Βοηθάμε στο να συγκεντρωθούν χρήματα ώστε να αποπληρωθούν κάποιοι λογαριασμοί ΔΕΚΟ ή κοινόχρηστα, όπου υπάρχει ανάγκη. Συνδράμουμε σε ιατροφαρμακευτική βοήθεια με τον τρόπο μας, σε χειρουργεία, σε επισκέψεις στους γιατρούς, στη συγκέντρωση ειδών και αξεσουάρ ορθοπεδικής χρήσης που διοχετεύονται σε ιδρύματα, ενώ συμμετέχουμε και σε εθελοντικές αιμοδοσίες -το μεγαλύτερο ποσοστό, άλλωστε, των μελών μας είναι αιμοδότες – και σε δράσεις που καλύπτουν ανάγκες παιδιών που φιλοξενούνται σε ορφανοτροφεία. Πρόσφατα, συνεργαστήκαμε με το νοσοκομείο της Χαλκίδας, στη δωρεά δύο ανυψωτικών μηχανήματων, μεγάλης αξίας.
- Τα fashion shows του ΔΥΑΜΕΑ έχουν, πλέον, γίνει πλέον θεσμός από το 2017, «παντρεύοντας» τη μόδα με την κοινωνική ευαισθητοποίηση πάνω σε θέματα αναπηρίας. Στο παρελθόν έχουν φιλοξενηθεί στα νότια, στους Δήμους ΒΒΒ, Αλίμου και Ηλιούπολης και φέτος επιστρέφουν πάλι στον νότο, στον Δήμο Παλαιού Φαλήρου. Επιστρέφουν κατά κάποιο τρόπο στο «σπίτι» του ΔΥΑΜΕΑ.
Τα fashion shows του ΔΥΑΜΕΑ με συμμετέχοντες ανθρώπους με αναπηρία και μη, δίνουν μαθήματα ζωής σε όλους όσους τα παρακολουθούν. Φέρνουν την αναπηρία στην κοινωνία, στα μάτια, στις καρδιές και στις ψυχές εκατοντάδων θεατών οι οποίοι αγκαλιάζουν ουσιαστικά και σε βάθος την έννοια της ενσυναίσθησης.
Από το 2017, έχουν παρουσιαστεί συνολικά επτά fashion shows και όλα έχουν προβληθεί live streaming στο youtube, σε 68 χώρες. Ετοιμαζόμαστε για το 8ο, το οποίο φέτος, με τη στήριξη του δημάρχου μας, Γιάννη Φωστηρόπουλου -που είναι πολύ κοντά σε όλα τα μέλη του Σωματείου μας και ειδικά στα παιδιά που τον λατρεύουν και που κάποια από αυτά τον αποκαλούν και «μπαμπά», θα γίνει την Κυριακή στις 5 Ιουλίου, στον εξωτερικό χώρο του κλειστού γηπέδου ΣΟΦΙΑ ΜΠΕΦΟΝ, υπό την αιγίδα του Δήμου Παλαιού Φαλήρου. Οι συμμετέχοντες θα ντυθούν με ρούχα του Οίκου Μόδας Τρανούλη και για πρώτη φορά θα ντύσουμε και νύφες και γαμπρούς. Θα ξεκινήσουμε με μόδα και θα καταλήξουμε σε κάτι πολύ διαφορετικό που αποτελεί έκπληξη.
Φέτος τολμάμε να τολμάμε να βγούμε για πρώτη φορά έξω, παρά το ότι η διοργάνωση, κάθε χρόνο, φιλοξενείται σταθερά σε μεγάλα κλειστά γήπεδα λόγω του ότι έχουμε υψηλή προσέλευση κόσμου και ατόμων με αναπηρία. Μόνο εμείς οι συμμετέχοντες φτάνουμε τους εκατό: Μακιγιέζ, κομμωτές, στυλίστες, σχεδιαστές, επαγγελματίες μοντέλα που κάνουν καριέρα σε Ελλάδα και Εξωτερικό, Παραολυμπιονίκες, άνθρωποι με ορατές και αόρατες αναπηρίες και άλλοι με σημαντικά προβλήματα όρασης ακόμα και τύφλωσης οι οποίοι διασχίζουν την πασαρέλα με τους συνοδούς τους. Όλοι οι σχεδιαστές είναι Έλληνες και ξεκινάμε πάντα με τον Εθνικό μας Ύμνο.
- Πέρα από τις πράξεις, ποιο μήνυμα θα ήθελες να περάσεις στην κοινωνία ώστε να την βοηθήσεις να δει τους ανθρώπους με αναπηρίες, με άλλο μάτι;
Αρκεί μόνο να αντιληφθούμε πως αν αγαπήσουμε και σεβαστούμε τους εαυτούς μας, θα αγαπήσουμε και θα σεβαστούμε και τον συνάνθρωπό μας. Χωρίς εγωισμούς. Παρά μόνο με ευγνωμοσύνη. Εγώ, αυτό που λέω πάντα είναι ότι κάθε πρωί που ξυπνάμε, πρέπει να κάνουμε τον σταυρό μας και να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που είμαστε ζωντανοί. Και όταν σηκωνόμαστε από το κρεβάτι, να νιώθουμε πόσο ευλογημένοι είμαστε. Γιατί σηκωνόμαστε και περπατάμε! Καταστάσεις που για κάποιους είναι αδιανόητες, εμείς τις θεωρούμε αυτονόητες, δεδομένες… όμως δεν είναι και δεν θα έπρεπε να είναι για κανέναν και ποτέ!
Διαβάστε ειδήσεις για τα Νότια Προάστια Αττικής στο Notiosorizontas.gr
Κάντε like στη σελίδα μας στο Facebook
